දෛනික ජීවිතයේ හමුවන අනිත්යය …
දෛනික ජීවිතයේදී අනිත්යය දැකීම (සතිපට්ඨානය) :
නැවත නැවත සිදුවන ස්වභාවය:
අප දිනපතා කරන උයන පිහන, රෙදි සෝදන, පිරිසිදු කරන සෑම ක්රියාවක්ම අනිත්ය වී යන නිසාම නැවත නැවත කරන්නට සිදුවේ.
නිත්ය සංඥාව බිඳීම:
දේවල් සදාකාලික නැති බවත්, මොහොතින් මොහොත වෙනස් වන බවත් වටහාගෙන අසතිය (සිහිය නොමැතිකම) දුරු කරමින් කටයුතු කිරීම මෙහි අරමුණයි.
භාවනාවේදී ශරීරයේ අනිත්යතාවය සහ ශුන්යතාවය දැකීම :
කායානුපස්සනාව (සිත ශරීරය පුරා ගෙනයෑම):
හිසේ සිට දෙපතුළ දක්වාත්, දෙපතුළේ සිට හිස දක්වාත් වම් සහ දකුණු පසින් ඉතා සෙමින් සිත මෙහෙයවීම.
අනිත්යතාවය දැකීම:
භාවනාව දියුණු වන විට, එක ශරීර කොටසක් දෙස බලන විට ඊට පෙර බැලූ කොටස නැතිවී (නිරුද්ධ වී) ගොස් ඇති බව වැටහීම (උදා: ඇහිබැම දෙස බලන විට නළල කොටස නැතිවී යාම).
ඕලාරික ශුන්යතාවය (ඝන කළුවරක් දිස්වීම):
ශරීරය දෙස මෙසේ අනිත්යය දකිමින් බලන විට, අවසානයේ මුළු ශරීරයම සිතට නොපෙනී ගොස් ඝන කළුවරක් මෙන් දැනීම. කොතෙක් සිතෙන් අරමුණු කළ ද කය සිතට නොපෙනේ. මෙයින් “මම”, “මගේ” කියා අල්ලාගෙන සිටි රූපය හුදෙක් සිතේ පවතින මෝහ සංඥාවක් (මුලාවක්) පමණක් බව වැටහී යයි.
රූප ශුන්යතාවයෙන් නාම ශුන්යතාවයට (සිතේ අනිත්යතාවය දැකීම) :
රූපය මුළුමනින්ම සිතට නොපෙනී ගොස් ඝන කළුවරක් මෙන් දැනෙන විට, සමාධිය තවදුරටත් තියුණු කිරීමෙන් සිතේ ක්රියාකාරිත්වය ප්රකට වේ.
චිත්තානුපස්සනාව:
එහිදී දැනට පවතින සිතට පෙර පැවති සිත සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුද්ධ (නැතිවී) ගොස් ඇති බවත්, එතැනද පවතින්නේ ඝන කළුවරක් (ශුන්යතාවයක්) බවත් වැටහෙයි.
එකම සංස්කාර මාත්රයකින් ත්රිලක්ෂණය ප්රත්යක්ෂ වීම :
සිත ඉතාමත් සියුම් වන විට ක්ෂණයක් ක්ෂණයක් පාසා ඇතිවෙමින් නැතිවෙමින් පවතින එකම එක සංස්කාර මාත්රයක් පමණක් ඉතිරි වේ. එහිදී:
අනිත්යය: ක්ෂණික බිඳීයාම අත්දැකීම.
දුක්ඛ: මේ සියුම් සිතේ හෝ සංස්කාරයේ පැවැත්මම මහා බරක්, දුකක් බව වැටහීම සහ එය මුළුමනින්ම නිවී යන්නේ නම් එයම පරම සුවය බව වැටහීම.
අනාත්ම: මේ සියල්ල හේතු-ඵල ධර්මතාවයකට අනුව සිදුවනවා මිස, තමාට අවශ්ය පරිදි පාලනය කළ නොහැකි, ‘මම’ නොවන ස්වභාවයක් බව වැටහීම.
චතුරාර්ය සත්යය ස්පර්ශ වීම සහ සකල සංස්කාර නිරෝධය :
එම සියුම් සංස්කාර මාත්රය දෙස අඛණ්ඩ සතියෙන් බලා සිටින විට, එක්වරම එම සංස්කාරයද නිරුද්ධ වී සකල සංස්කාර ලෝකයම නිවී සිත නිවනට (අසංඛතයට) පත් වේ. මෙතෙක් කල් පැවති නිත්ය, සුඛ, ආත්ම යන මුලාවන් බිඳී ප්රථම වතාවට චතුරාර්ය සත්යය ප්රත්යක්ෂයෙන්ම අත්දකී.
“අසූචි ස්වල්පයක් වුවද දුගඳ වන්නා සේ භවයද එසේමය”
බුදුවරුන් විසින් භවයේ පැවැත්ම (එය දිව්ය තලයක හෝ ශුද්ධාවාසයක වුවද) වර්ණනා නොකළේ එබැවිනි. ඉපදීම ඇති තැන දුක උරුමය.
මෙම මහා භද්ර කල්පය තුළ, ගෞතම බුදු සසුනක, මිනිස් ආත්මයක් ලබා සිටින මේ මොහොත අතිශයින්ම දුර්ලභ ක්ෂණ සම්පත්තියකි. අනෙක් සියල්ල ජීවත් වීම සඳහා කරන බාහිර දේවල් පමණක් කරගෙන, ධර්මය තම ජීවිතයේ එකම සහ ප්රධානම කාර්යය කරගත යුතුය. මේ උතුම් සසුන තුළ සෝවාන් ඵලයෙන්වත් සැනසීමට පත් වීමට නොහැකි වුවහොත්, එය සසර පුරා සිදුවන මහාම අලාභය සහ අවාසනාවකි. දුක්ඛ සත්යය පිළිබඳව තව තවත් නුවණින් විමසීම, සසරින් එතෙර වීම සඳහා අවශ්ය කරන නොසැලෙන, බලවත් වීර්යය උපදවා ගැනීමට ඇති එකම මඟයි.
සියළු දෙනා අප්රමාදී වෙත්වා..🙏
තෙරුවන් සරණයි🙏
සහෝදරත්වයෙන් එක්වෙමු!
©️ Buddhist Brotherhood
