කාලය විනාශය කරා ගෙන යන කාමය….
බුදුදහමට අනුව කාමය යනු පංච ඉන්ද්‍රියයන් (ඇස, කන, නාසය, දිව, කය) තුළින් ලබන අස්ථිර ආශ්වාදයට ඇති දැඩි තණ්හාව සහ ඇල්මයි.
කාලය විනාශ කරමින් මිනිසා සංසාරික දුකට හා පැවැත්මේ විනාශයට ගෙන යන කාමයේ ස්වභාවය ධර්මය තුළ අංශ කිහිපයකින් පැහැදිලි කෙරේ.
“අප්පාසාදා බහුදුක්ඛා” – ස්වල්ප වූ ආශ්වාදය සහ අධික වූ දුක
බුදුරජාණන් වහන්සේ කාමය උපමා කළේ ඇටසැකිල්ලකට, මස් කැබැල්ලකට, සිහිනයකට හෝ උඩු සුළඟට අල්ලා සිටින ගිනි තණ පන්දමකටය.
කාමයෙන් ලැබෙන ආශ්වාදය ඉතා ක්ෂණිකය. නමුත් එය ලබා ගැනීමට, විඳීමට සහ ආරක්ෂා කර ගැනීමට වැය වන කාලය, ශ්‍රමය මෙන්ම ඒ වෙනුවෙන් විඳින තැවීම හා පීඩාව අප්‍රමාණය.
ක්ෂණ සම්පත්තිය නාස්ති වීම
සංසාරයේ ලැබීමට අතිශයින්ම දුර්ලභ වූ මිනිස් ආත්මය (දුල්ලභඤ්ච මනුස්සත්තං) යනු සංසාර දුකෙන් මිදීමට ලැබුණු මහා අගනා අවස්ථාවකි (ක්ෂණ සම්පත්තිය). කාමයන් තෘප්තිමත් කිරීමට යාමේදී නොදැනුවත්වම ආයුෂ නැමැති කාලය ක්ෂය වී යයි.
පිනක්-දහමක් කර ගැනීමට, සිත දියුණු කර ගැනීමට ඇති වටිනාම කාලය කාමය උදෙසා වැය කිරීම මහා කාල නාස්තියකි.
මෙලොව සහ පරලොව විනාශය
මෙලොව විනාශය:
කාමය හඹා යාමේදී රාගය, ඊර්ෂ්‍යාව, බිය, නොසන්සුන්කම සහ තෘප්තිමත් නොවන බව (අතෘප්තිකර බව) ඇති වේ. කාමය උදෙසා කරන වැරදි ක්‍රියා නිසා සමාජීය, මානසික හා ශාරීරික පිරිහීම සිදුවේ.
පරලොව විනාශය:
කාමය පදනම් කරගෙන සිතේ රැස්වන ලෝභ, දෝස, මෝහ අකුසල් නිසා මරණින් මතු සතර අපාය (නිරය, තිරිසන්, ප්‍රේත, අසුර) වැනි අතිශය දුක්ඛිත තැනක ඉපදීමට මග පාදයි.
ධර්මානුකූල මිදීමේ මඟ (නිස්සරණය)
ආදීනව දැකීම (යෝනිසෝ මනසිකාරය): කාමයන්ගේ ආශ්වාදය දෙස පමණක් නොව, එහි ඇති අස්ථිර බව (අනිච්ච), දුක් සහගත බව (දුක්ඛ) සහ වෙනස් වන සුලු බව නුවණින් දැකීම.
ඉන්ද්‍රිය සංවරය:
ඇස, කන ආදී ඉන්ද්‍රියයන්ට අරමුණු ලැබෙන විට තණ්හාවෙන් හෝ ගැටීමෙන් තොරව සිහියෙන් (සතියෙන්) කටයුතු කිරීම.
ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය: කාමසුඛල්ලිකානුයෝගය (කාමයේ ගිලී සිටීම) අතහැර මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව ඔස්සේ ශීල, සමාධි, ප්‍රඥා ගුණධර්ම වර්ධනය කර ගැනීම.
කාමය පිටුපස හඹා යාම යනු දැවෙන ගිනි පන්දමක් අතින්ගෙන යනවා වැනිය. කාලය අවසන් වීමට පෙර කාමයේ ආදීනව දැක, ධර්මය තුළින් සිත තැන්පත් කර ගැනීම නිවනට ඇති එකම මඟයි.
තෙරුවන් සරණයි.🙏
සහෝදරත්වයෙන් එක්වෙමු!
©️ Buddhist Brotherhood
